We zijn ondertussen een aantal dagen verder. Alles gaat eigenlijk erg goed: Diana voelt zich momenteel prima!
De eerste paar dagen direct na de operatie was eigenlijk een kwestie van bijkomen. Hoewel de ingreep op zich niet veel voorstelt, is het wel een operatie, met volledige anesthesie en alles wat daar bij hoort. Tel daarbij op de spanning voor de operatie en het afvallen van de spanning na de operatie en je kunt je voorstellen dat we even moesten bijkomen.
De zorg voor onze dochter lag voornamelijk bij mij. Ik moet eerlijk zijn: dat viel me behoorlijk tegen. Ik heb een drukke baan, daarnaast heb ik nog veel andere werkzaamheden zodat ik eigenlijk 1 1/2 fulltime banen heb. Als het huishouden en het zorgen voor onze dochter Emma en Diana daar ook nog eens bij komt, kun je je voorstellen dat ik aan het eind van die eerste week echt op mijn tandvlees liep.
Maar ja, we moesten door!
Na een paar dagen thuis begon Diana het effect te voelen. Ze was misselijk, had pijn en voelde zich beroerd. Erg beroerd. Volgens mij kwam dat meer door iets geestelijks dan fysieks. Ik zal dat even uitleggen.
Diana is een zogenaamde emotie-eter. Dat houdt in dat ze eet als ze verdrietig is, en als ze dan weer blij is viert ze dat door te eten. Met andere woorden: alle emoties vinden een uitweg door te eten. Nu hebben we een emotionele week achter de rug en we hebben haar haar uitweg ontnomen. Dat is op z'n zachts gezegd even wennen. Ze zakte er behoorlijk in weg!
Tel daarbij op dat de calorie inname gedaald is van zo'n 2500 tot zo'n 300, en je snapt dat ze ook weinig energie had. Het duurt even voor het lichaam is overgeschakeld van energie uit voedsel naar energie uit vetreserves. Het eerste wat er gebeurt bij te weinig brandstof is dat het lichaam simpelweg stopt met verbranden: Diana had nergens meer de puf voor. Tja, als je alleen een beetje yoghurt en bouillon mag eten, bouw je ook niet veel energie op.
Maar... na zondag is dat gelukkig met sprongen verbeterd! Ze voelde zich ineens stukken beter, kreeg weer zin in dingen en het lijkt er op dat we het eerste dipje achter de rug hebben!
We besloten op zondag een stukje te gaan wandelen. Ik had daar mijn bedenkingen over, maar Diana zag het helemaal zitten. We trokken onze jas aan, liepen naar buiten en na 200 meter gingen we maar weer terug: het was teveel. Tja.. alles moet stapje voor stapje gaan.
Ondertussen zijn we een paar dagen verder, en Diana doet al weer van alles in huis. Ze is er nog lang niet, maar het verschil met vorige week is ongelooflijk. Ze eet ondertussen beschuitjes, eet mee met het avond eten (hele kleine beetjes en vermalen in de blender, maar toch...) en doet weer allemaal dingen.
Ik kom ook weer helemaal tot rust dus het hele gezin begint weer in het normale ritme te komen.
Oh ja: Diana is ondertussen al 5 kilo kwijt, iets wat heel erg zichtbaar is in haar gezicht. Dat moet toch een enorme opsteker zijn als ze in de spiegel kijkt, of als andere mensen het bij haar zien en het zeggen!
