De rest van de dag bestond uit naast Diana zitten, naar het restaurant gaan als ze sliep, in slaap vallen naast het bed van Diana en bij haar zijn. Ze had niet veel last, afgezien van een erg droge mond. Tja, ze mocht niets drinken. Het enige wat ze had was een spuitbus met Evian. Als ik zeg spuitbus, moet je denken aan een soort van deodorant bus. De bedoeling daarvan was dat je daarmee je gezicht vochtig kon maken, maar als je in je mond spoot kreeg je toch iets vocht binnen. Het was behelpen, maar je moet toch iets.
Om een uur of 2 heb ik de familie ingelicht en iedereen verteld dat het goed gegaan was. We waren erg enthousiast: ze had geen pijn, geen last van het gas (ze spuiten gas in je buikholte om de boel enigzins op te blazen zodat ze er beter bij kunnen. Dat gas blijft voor een deel in je lichaam achter en verspreidt zich over je lichaam voordat het het lichaam verlaat, dat kan behoorlijk pijn doen). Het ging allemaal erg voorspoedig. Tja, ze had ook nogal wat pijnstillers gehad dus dat kan er ook iets mee te maken gehad hebben. Daar stonden we echter niet bij stil.
We hebben gevraagd wanneer Diana ontslagen zou worden. Tja, dat hing van de dokter af. Die moest haar eerst bekijken. Dat kon 's ochtends vroeg zijn, maar dat kon ook pas aan het eind van de middag zijn. Er was met geen mogelijkheid achter te komen wat de agenda van de arts was. Vervelend, maar er kon niets aan veranderd worden.
's Avonds om 10 over 8 ben ik terug gegaan naar het hotel. Ik ben even wat gaan eten in de stad maar lag om half 10 in mijn bed. Ik was doodop.
Dinsdag ochtend ben ik om 8 uur opgestaan, ben even wezen ontbijten (wat me wonderbaarlijk goed smaakte) en ben op mijn gemak naar het ziekenhuis gegaan. Ik had een paar boeken mee, ben in het restaurant gaan zitten en heb een SMSje naar Diana gestuurd met de tekst "Ik ben geinstalleerd". Ja, ik weet het: in het ziekenhuis mag je je telefoon niet gebruiken maar de deskundigen zijn er niet over uit of dat nou onzin is of niet, dus ik vond dat zij haar telefoon heel af en toe mocht gebruiken. Zeker daar ze verder geen telefoon op de kamer had vond ik het belangrijk dat ze in geval van nood mij kon bereiken.
Ik kocht een kop koffie, dronk die op en kreeg antwoord van Diana: "Kom maar boven. Ik mag naar huis." Oh. Da's sneller dan verwacht!
De arts was die ochtend al heel vroeg geweest, maar toen moest ze nog op de dieetist wachten. Gelukkig was die ook vrij snel langs geweest zodat Diana kon gaan. Ik SMStje terug naar Diana "Yes!", en ben naar boven gegaan.
Ze zag er moe maar verder goed uit. Op mijn vraag "Hoe voel je je?" antwoorde ze: "Toen ik nog in bed lag ging het prima, maar nu ik er uit ben valt het toch tegen." We hebben haar spullen gepakt, zijn naar de auto gegaan en vertrokken om kwart voor 11 's ochtends het ziekenhuis: op weg naar huis!
Diana had het advies gehad om ieder uur even uit de auto te gaan en een rondje om de auto te gaan lopen; dat zou goed werken tegen trombose. Dat hebben we dan ook gedaan. Eenmaal in Nederland zijn we gestopt om even wat te drinken. Nou ja, ik was helemaal bibberig van de honger en ik moest nog een stuk rijden, dus ik heb even een broodje gekocht. Diana had een kop koffie maar die smaakte haar niet.
Ze voelde zich er zwak, maar gelukkig had ze niet echt veel pijn. Een beetje maar, iets meer dan gisteren.
Na een lange rit kwamen we om 3 uur 's middags eindelijk thuis. We waren allebei erg blij om thuis te zijn.
Diana is op bed gaan liggen terwijl ik de hond en onze dochter op ging halen. De tweede dag zat er op.
29 oktober 2006
De operatie (II)
Het wachten was begonnen. Ik ben naar de kamer terug gegaan om mijn jas te halen en liep naar buiten. Daar heb ik eerst even wat mensen gebeld om te zeggen dat het begonnen was. Daarna liep ik naar het boekwinkeltje, kocht een tijdschrift en een boek en vertrok richting restaurant.
Nou moet ik even een ding zeggen: ze waren het ziekenhuis behoorlijk aan het verbouwen. Alle bordjes met richtingen waren afgeplakt. Als je naar de cafetaria wilde, moest je eerst langs de registratie balie, dan met lift naar de eerste etage, langs verschillende afdelingen lopen en dan kwam je waar je zijn moest. Als je niet eerst naar de balies ging maar direct naar de liften bij de ingang, kwam je ook wel op de eerste verdieping, maar dan liep je vast: je moest dan naar de eerste verdieping, dan met de trap naar de tweede, rechtdoor steken naar een ander trappenhuis (niet naar de lift, want vanaf daar ging die alleen omhoog), en met de trap naar beneden.
Het hoofdrestaurant lag achter in het ziekenhuis. Dat was makkelijk te vinden, als je je maar niet liet afleiden door het feit dat je eerst door een soort van bouwput moest lopen (er werd verbouwd, weet je nog?) en gewoon doorliep. Daarna kwam je in een ultra modern restaurant terecht. Een voordeel: niemand kon het vinden dus het was erg rustig. Je begrijpt dat ik in deze twee dagen heel wat van het ziekenhuis heb gezien. Ach, ik had toch niets anders te doen.
Seconden leken minuten, minuten leken uren, en de uren duurden eeuwen. Eindelijk was het half 12. Dat was de tijd die ik in gedachten had om terug naar de kamer te gaan. Na veel trappen, liften en omlopen kwam ik om 5 over half 12 op kamer 1155 terecht. Diana was er nog niet, maar wel een verpleegster die me vertelde dat ik hier niets te zoeken had. Ik moest vertrekken. Overigens: de bezoektijden in dit ziekenhuis waren van 14.00 tot 20.00. Best ruim dus.
Ik ben op een bankje net buiten de afdeling gaan zitten, tot ik door de deur een bed voorbij zag komen. Dat zou Diana zijn! Ik ben weer naar binnen gegaan en zag het bed kamer 1153 binnen gaan. Mmmmm... Dat was Diana dus niet. Ik ben even doorgelopen en keek door een kiertje kamer 1155 binnen. En daar lag ze. Ze was dus binnen gekomen zonder dat ik het gezien heb. Nou ja, maakt niet uit. Ik had graag op de kamer geweest als ze binnen kwam, maar veel meer dan 10 minuten kan er niet tussen gezeten hebben.
Ze was erg moe, had geen pijn en was blij dat het achter de rug was. Het was gebeurdt! Mijn vrouw heeft een maagband!
Nou moet ik even een ding zeggen: ze waren het ziekenhuis behoorlijk aan het verbouwen. Alle bordjes met richtingen waren afgeplakt. Als je naar de cafetaria wilde, moest je eerst langs de registratie balie, dan met lift naar de eerste etage, langs verschillende afdelingen lopen en dan kwam je waar je zijn moest. Als je niet eerst naar de balies ging maar direct naar de liften bij de ingang, kwam je ook wel op de eerste verdieping, maar dan liep je vast: je moest dan naar de eerste verdieping, dan met de trap naar de tweede, rechtdoor steken naar een ander trappenhuis (niet naar de lift, want vanaf daar ging die alleen omhoog), en met de trap naar beneden.
Het hoofdrestaurant lag achter in het ziekenhuis. Dat was makkelijk te vinden, als je je maar niet liet afleiden door het feit dat je eerst door een soort van bouwput moest lopen (er werd verbouwd, weet je nog?) en gewoon doorliep. Daarna kwam je in een ultra modern restaurant terecht. Een voordeel: niemand kon het vinden dus het was erg rustig. Je begrijpt dat ik in deze twee dagen heel wat van het ziekenhuis heb gezien. Ach, ik had toch niets anders te doen.
Seconden leken minuten, minuten leken uren, en de uren duurden eeuwen. Eindelijk was het half 12. Dat was de tijd die ik in gedachten had om terug naar de kamer te gaan. Na veel trappen, liften en omlopen kwam ik om 5 over half 12 op kamer 1155 terecht. Diana was er nog niet, maar wel een verpleegster die me vertelde dat ik hier niets te zoeken had. Ik moest vertrekken. Overigens: de bezoektijden in dit ziekenhuis waren van 14.00 tot 20.00. Best ruim dus.
Ik ben op een bankje net buiten de afdeling gaan zitten, tot ik door de deur een bed voorbij zag komen. Dat zou Diana zijn! Ik ben weer naar binnen gegaan en zag het bed kamer 1153 binnen gaan. Mmmmm... Dat was Diana dus niet. Ik ben even doorgelopen en keek door een kiertje kamer 1155 binnen. En daar lag ze. Ze was dus binnen gekomen zonder dat ik het gezien heb. Nou ja, maakt niet uit. Ik had graag op de kamer geweest als ze binnen kwam, maar veel meer dan 10 minuten kan er niet tussen gezeten hebben.
Ze was erg moe, had geen pijn en was blij dat het achter de rug was. Het was gebeurdt! Mijn vrouw heeft een maagband!
De operatie (I)
Zoals beloofd, een uitgebreide post over onze belevenissen in Brugge.
Zondag ochtend begonnen we met onze dochter naar mijn schoonouders te brengen. Zij zou een paar dagen gaan logeren, uiteraard kon ze niet mee naar Brugge.
Zondag middag vertrokken we rond 2 uur op weg naar Brugge. We waren allebei enigzins gespannen; het is immers niets zomaar een tripje. We hadden eerst het idee om vroeg te vertrekken om daarna rustig Brugge te gaan bekijken. Een beetje de toerist uithangen dus. Later bedachten we ons: we waren niet echt in de stemming. Het is immers niet een gewoon uitje: de volgende dag zou Diana onder het mes gaan.
Eenmaal in Brugge moesten we eerst het hotel vinden. Dat ging gelukkig erg makkelijk, met dank aan de firma Tomtom :-) We checkten in in het hotel, waarbij we een hele lijst met tips kregen: we moesten absoluut dit bekijken, daarheen gaan en hier rondkijken. De dame was zo vriendelijk dat we het niet over ons hart konden verkrijgen om haar te vertellen dat daar niets van terecht zou komen: we waren hier niet om de plaatselijk historie te bewonderen. We hoorden haar maar aan en lieten het daar bij.
Na het inchecken zijn we weer in de auto gestapt. Ik wilde graag naar het ziekenhuis rijden. Ik wilde weten waar het precies was en hoe het er uit zag. Dat moet ik even uitleggen: om de een of andere reden hadden we allebei een apart beeld van een Belgisch ziekenhuis. Het moest wel een ziekenhuis zijn zoals je die in de films uit de jaren 50 ziet. Met nonnetjes als verplegers, je kent het wel. Afgezien van dat rare idee wilde ik graag weten hoe ik de volgende ochtend moest rijden. Ik zou wel gespannen zijn en als je dan ook nog moet zoeken naar de juiste plek wordt het helemaal zo'n drama. Gelukkig lag het ziekenhuis redelijk in de buurt en tja... het was gewoon een modern, groot en voor professioneel aandoent ziekenhuis. Dat was wel een opluchting!
Daarna zijn we naar een restaurantje gegaan om eens lekker te eten. We voelden allebei dat dit een soort 'galgenmaal' zou zijn. Hierna zou Diana immers nooit meer zo lekker en vooral uitgebreid gaan eten. Raar idee, maar ja, het was nou eenmaal niet anders.
We zijn op tijd naar het hotel gegaan en konden wonder boven wonder in slaap komen, ondanks alle zenuwen. De wekker stond al vroeg, en we hebben allebei een redelijke nacht gehad.
Een voordeel: we hoefden niet op tijd ons bed uit om te ontbijten. Diana mocht niets eten en ik zou toch geen hap door mijn keel krijgen.
In de instructies die we hadden gehad stond dat Diana zich om half 8 moest melden. We waren om 10 over 7 in het ziekenhuis, dus ruim op tijd. Alleen.... je moest je eerst melden bij de receptie. We moesten een nummertje trekken, we hadden nummer 63. Toen we binnen waren, waren ze bezig met nummer 32. En het ging niet snel... Om 8.40 waren we aan de beurt. Nou ja, een probleem zou dat niet worden: Diana had gehoord dat ze pas in het begin van de middag geholpen zou worden.
We werden gestuurd naar de 11e etage van het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen moesten we plaatsnemen in een kleine wachtruimte, samen met nog een paar Nederlanders. Na 5 minuten echter konden we al achter de zuster (nee, geen non) aanlopen naar kamer 1155. Diana kreeg een hemd die ze aan moest trekken, en moest mee met de zuster. Ze werd gewogen en de omtrek van haar been werd opgemeten. Dat was nodig om haar de juiste steunkousen te geven. Die zijn bedoelt om trombose tegen te gaan. Ik moet zeggen, ze stonden haar erg schattig (niet dus).
Het ging allemaal erg snel en om 5 voor negen lag Diana in haar mooie hemd (en verder niets, behalve de kousen) op haar bed. Er kwam nog een nieuwe verpleegster binnen. "Ik kom u halen voor de operatie" meldde ze doodleuk. We schrokken allebei: ze zou toch pas in het begin van de middag geholpen worden? Niet dus: ik moest helpen met het bed duwen en we brachten Diana (inclusief bed) naar de operatie kamer. Vlak voor de operatiekamer moest ik Diana achterlaten. Wel vreemd: ik wilde natuurlijk zo lang mogelijk bij haar blijven maar ik had ook niet echt behoefte om de operatiekamer te zien. Ik had ook niet verwacht dat ik daar bij mocht zijn, trouwens...
De zuster zei tegen mij dat Diana met 3 1/2 tot 4 uur later weer terug moet zijn. Ze duwde Diana een ruimte in, deed de deur dicht en liep met mij terug naar de afdeling. Ik vroeg haar of ik haar goed verstaan had: 4 uur? De operatie duurt toch niet zo lang? Ze legde mij uit dat de operatie hooguit een half uur zou duren, maar er moest nog wat voorbereid worden, dan de operatie, dan het uitslapen... al met al zou het dus 4 uur duren.
Het lange wachten begon....
Zondag ochtend begonnen we met onze dochter naar mijn schoonouders te brengen. Zij zou een paar dagen gaan logeren, uiteraard kon ze niet mee naar Brugge.
Zondag middag vertrokken we rond 2 uur op weg naar Brugge. We waren allebei enigzins gespannen; het is immers niets zomaar een tripje. We hadden eerst het idee om vroeg te vertrekken om daarna rustig Brugge te gaan bekijken. Een beetje de toerist uithangen dus. Later bedachten we ons: we waren niet echt in de stemming. Het is immers niet een gewoon uitje: de volgende dag zou Diana onder het mes gaan.
Eenmaal in Brugge moesten we eerst het hotel vinden. Dat ging gelukkig erg makkelijk, met dank aan de firma Tomtom :-) We checkten in in het hotel, waarbij we een hele lijst met tips kregen: we moesten absoluut dit bekijken, daarheen gaan en hier rondkijken. De dame was zo vriendelijk dat we het niet over ons hart konden verkrijgen om haar te vertellen dat daar niets van terecht zou komen: we waren hier niet om de plaatselijk historie te bewonderen. We hoorden haar maar aan en lieten het daar bij.
Na het inchecken zijn we weer in de auto gestapt. Ik wilde graag naar het ziekenhuis rijden. Ik wilde weten waar het precies was en hoe het er uit zag. Dat moet ik even uitleggen: om de een of andere reden hadden we allebei een apart beeld van een Belgisch ziekenhuis. Het moest wel een ziekenhuis zijn zoals je die in de films uit de jaren 50 ziet. Met nonnetjes als verplegers, je kent het wel. Afgezien van dat rare idee wilde ik graag weten hoe ik de volgende ochtend moest rijden. Ik zou wel gespannen zijn en als je dan ook nog moet zoeken naar de juiste plek wordt het helemaal zo'n drama. Gelukkig lag het ziekenhuis redelijk in de buurt en tja... het was gewoon een modern, groot en voor professioneel aandoent ziekenhuis. Dat was wel een opluchting!
Daarna zijn we naar een restaurantje gegaan om eens lekker te eten. We voelden allebei dat dit een soort 'galgenmaal' zou zijn. Hierna zou Diana immers nooit meer zo lekker en vooral uitgebreid gaan eten. Raar idee, maar ja, het was nou eenmaal niet anders.
We zijn op tijd naar het hotel gegaan en konden wonder boven wonder in slaap komen, ondanks alle zenuwen. De wekker stond al vroeg, en we hebben allebei een redelijke nacht gehad.
Een voordeel: we hoefden niet op tijd ons bed uit om te ontbijten. Diana mocht niets eten en ik zou toch geen hap door mijn keel krijgen.
In de instructies die we hadden gehad stond dat Diana zich om half 8 moest melden. We waren om 10 over 7 in het ziekenhuis, dus ruim op tijd. Alleen.... je moest je eerst melden bij de receptie. We moesten een nummertje trekken, we hadden nummer 63. Toen we binnen waren, waren ze bezig met nummer 32. En het ging niet snel... Om 8.40 waren we aan de beurt. Nou ja, een probleem zou dat niet worden: Diana had gehoord dat ze pas in het begin van de middag geholpen zou worden.
We werden gestuurd naar de 11e etage van het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen moesten we plaatsnemen in een kleine wachtruimte, samen met nog een paar Nederlanders. Na 5 minuten echter konden we al achter de zuster (nee, geen non) aanlopen naar kamer 1155. Diana kreeg een hemd die ze aan moest trekken, en moest mee met de zuster. Ze werd gewogen en de omtrek van haar been werd opgemeten. Dat was nodig om haar de juiste steunkousen te geven. Die zijn bedoelt om trombose tegen te gaan. Ik moet zeggen, ze stonden haar erg schattig (niet dus).
Het ging allemaal erg snel en om 5 voor negen lag Diana in haar mooie hemd (en verder niets, behalve de kousen) op haar bed. Er kwam nog een nieuwe verpleegster binnen. "Ik kom u halen voor de operatie" meldde ze doodleuk. We schrokken allebei: ze zou toch pas in het begin van de middag geholpen worden? Niet dus: ik moest helpen met het bed duwen en we brachten Diana (inclusief bed) naar de operatie kamer. Vlak voor de operatiekamer moest ik Diana achterlaten. Wel vreemd: ik wilde natuurlijk zo lang mogelijk bij haar blijven maar ik had ook niet echt behoefte om de operatiekamer te zien. Ik had ook niet verwacht dat ik daar bij mocht zijn, trouwens...
De zuster zei tegen mij dat Diana met 3 1/2 tot 4 uur later weer terug moet zijn. Ze duwde Diana een ruimte in, deed de deur dicht en liep met mij terug naar de afdeling. Ik vroeg haar of ik haar goed verstaan had: 4 uur? De operatie duurt toch niet zo lang? Ze legde mij uit dat de operatie hooguit een half uur zou duren, maar er moest nog wat voorbereid worden, dan de operatie, dan het uitslapen... al met al zou het dus 4 uur duren.
Het lange wachten begon....
25 oktober 2006
Hij zit er in...
Het is nu dinsdagnacht.... nou nee, officieel is het woensdag ochtend, het is al na 12en. Ik ben moe. We hebben een zeer enerverende paar dagen achter de rug.
Ik hou het kort, een langer verslag volgt (als ik weer weet hoe ik ook al weer heet en wie ik ben en zo, met andere woorden: als ik uitgeslapen ben).
De korte versie is in ieder geval dit: maandag ochtend om 9 uur heb ik Diana naar de operatie kamer gereden, ze kwam om half 1 's middags terug op haar kamer. Ze voelde zich goed, heeft daarna het grootste deel van de middag geslapen. 's Nachts kon ze uiteraard niet meer slapen maar ja, dat hoort er bij.
Dinsdag ochtend kreeg ze van de arts te horen dat ze naar huis mocht, met als gevolg dat we om kwart voor 11 's ochtends weer richting Nederland gingen. Een lange, lange autorit later waren we thuis. Diana heeft nu wel last van pijn. Dat had ze ook wel verwacht maar het blijft vervelend.
Ik heb ondertussen de full time zorg voor onze dochter op me genomen. En uiteraard klus ik bij als verpleger :) Vind ik helemaal niet erg; ik ben ontzettend trots op mijn vriendinnetje!
Details volgen, maar als ik de samenvatting mag samenvatting: het is gebeurd en het gaat goed!
Ik hou het kort, een langer verslag volgt (als ik weer weet hoe ik ook al weer heet en wie ik ben en zo, met andere woorden: als ik uitgeslapen ben).
De korte versie is in ieder geval dit: maandag ochtend om 9 uur heb ik Diana naar de operatie kamer gereden, ze kwam om half 1 's middags terug op haar kamer. Ze voelde zich goed, heeft daarna het grootste deel van de middag geslapen. 's Nachts kon ze uiteraard niet meer slapen maar ja, dat hoort er bij.
Dinsdag ochtend kreeg ze van de arts te horen dat ze naar huis mocht, met als gevolg dat we om kwart voor 11 's ochtends weer richting Nederland gingen. Een lange, lange autorit later waren we thuis. Diana heeft nu wel last van pijn. Dat had ze ook wel verwacht maar het blijft vervelend.
Ik heb ondertussen de full time zorg voor onze dochter op me genomen. En uiteraard klus ik bij als verpleger :) Vind ik helemaal niet erg; ik ben ontzettend trots op mijn vriendinnetje!
Details volgen, maar als ik de samenvatting mag samenvatting: het is gebeurd en het gaat goed!
22 oktober 2006
De dag van het vertrek
Het is nu zondag 22 oktober. We zijn net uit bed, we gaan zo ontbijten en dan gaan we onze dochter wegbrengen naar de ouders van Diana. We drinken daar een kop koffie en gaan dan naar Brugge.
Het idee was dat we vandaag een leuke dag in Brugge zouden gaan hebben, maar ik denk dat dat er niet helemaal in zit: we zijn beiden niet in de stemming om 'gezellig' te gaan doen. Morgen wordt Diana geopereerd, en daarna? Wie zal het zeggen?
Er gaat heel veel veranderen. Niet alleen voor Diana, maar ook voor Emma en mijzelf. We kunnen niet meer eten wat we willen, we moeten het eten echt in gaan plannen. We hebben nu af en toe de neiging om snel even wat te eten (als Emma niet thuis eet, uiteraard); dat houdt ook op. Een maaltijd gaat waarschijnlijk erg lang duren, omdat Diana alles heel goed moet kauwen en hele kleine hapjes moet gaan nemen. Even snel 's avonds voor de buis een pizza naar binnen werken zit er niet in...
Ook wat we gaan eten wordt anders. Diana zal sowieso de eerste week alleen vloeibaar voedsel mogen hebben (bouillon, magere yoghurt en meer van dat soort fraais), de week daarna mag ze het proberen met een beschuitje.
En daarna? Aardappelpuree, geen rood vlees, geen koolzuurhoudende dranken, enzovoorts, enzovoorts. De lijst met dingen die ze niet mag hebben is eindeloos.
Nou ja, als we eerst de operatie maar gehad hebben.
We houden je op de hoogte.
Het idee was dat we vandaag een leuke dag in Brugge zouden gaan hebben, maar ik denk dat dat er niet helemaal in zit: we zijn beiden niet in de stemming om 'gezellig' te gaan doen. Morgen wordt Diana geopereerd, en daarna? Wie zal het zeggen?
Er gaat heel veel veranderen. Niet alleen voor Diana, maar ook voor Emma en mijzelf. We kunnen niet meer eten wat we willen, we moeten het eten echt in gaan plannen. We hebben nu af en toe de neiging om snel even wat te eten (als Emma niet thuis eet, uiteraard); dat houdt ook op. Een maaltijd gaat waarschijnlijk erg lang duren, omdat Diana alles heel goed moet kauwen en hele kleine hapjes moet gaan nemen. Even snel 's avonds voor de buis een pizza naar binnen werken zit er niet in...
Ook wat we gaan eten wordt anders. Diana zal sowieso de eerste week alleen vloeibaar voedsel mogen hebben (bouillon, magere yoghurt en meer van dat soort fraais), de week daarna mag ze het proberen met een beschuitje.
En daarna? Aardappelpuree, geen rood vlees, geen koolzuurhoudende dranken, enzovoorts, enzovoorts. De lijst met dingen die ze niet mag hebben is eindeloos.
Nou ja, als we eerst de operatie maar gehad hebben.
We houden je op de hoogte.
19 oktober 2006
Oeps...
Op de een of andere manier kon ik met geen mogelijkheid meer in mijn blogsite komen. Alle gegevens staan er, maar nieuwe zaken toevoegen ging dus niet.
Vandaar dat we nu een nieuwe URL hebben! Ik heb alle voorgaande postings overgenomen, maar helaas kloppen daar de data niet meer bij. Nou ja... het gaat er om dat de info beschikbaar blijft!
Nog een update: de datum is bekend.... komende maadag (dus 23 oktober) gaat het gebeuren! We reizen zondag af naar Brugge en dan nog 1 nachtje slapen voor het grote avontuur gaat beginnen.
We houden je (weer) op de hoogte!
Vandaar dat we nu een nieuwe URL hebben! Ik heb alle voorgaande postings overgenomen, maar helaas kloppen daar de data niet meer bij. Nou ja... het gaat er om dat de info beschikbaar blijft!
Nog een update: de datum is bekend.... komende maadag (dus 23 oktober) gaat het gebeuren! We reizen zondag af naar Brugge en dan nog 1 nachtje slapen voor het grote avontuur gaat beginnen.
We houden je (weer) op de hoogte!
RA Medical en de chirurg
Zoals ik al schreef krijgt Diana een intakegesprek met de chirurg. Om nou te voorkomen dat we daar helemaal voor naar Belgie moeten rijden, doen ze dat met de webcam. Diana kan dan naar Beverwijk gaan en daar hebben ze dan de verbinding.
Nog even ter herinnering: Diana is net niet zwaar genoeg om voor de verzekering in aanmerking te komen. Daar is een BMI van 40 voor nodig, zij heeft 'slechts' 39.6. RA-Medical vertelde dat ze nog een keer gewogen zou worden als ze voor het tweede gesprek zou komen; het was aan Diana om nog 2 kilo aan te komen.
2 kilo. Klinkt niet al te veel. Iedereen die wel eens een dieet gedaan heeft, weet dat 2 kilo afvallen vele malen moeilijker is dan 2 kilo aankomen. Tenminste.... als je niet echt moet aankomen. Na een week van veel en vooral slecht eten was Diana ongeveer 0 kilo aangekomen. Dat is dus 2 te weinig. Nou is Diana erg inventief, dus vlak voor het gesprek heeft ze ongeveer 3 flesjes water (van een halve liter) gedronken: dat is anderhalve kilo en zou genoeg moeten zijn.
De intakes begonnen om 1 uur, maar Diana zou niet aan de beurt zijn voor 1.30 's middags. Dus zij kwam om 1.15 binnen en hoorde meteen van de mensen in de wachtkamer dat ze haar al zochten en dat nu de anderen eerst mochten: zij was pas na 2 uur aan de beurt. Foutje...
Dat uitstel deed niet veel goeds voor haar zenuwen. Zou ze zwaar genoeg zijn? Hoe zou het gesprek gaan? Wat gaat er verder gebeuren? Terwijl de minuten verliepen werd ze nerveuzer en nerveuzer.
Toen ze eindelijk naar binnen mocht was ze op van de zenuwen (en moest nodig naar het toilet vanwege al dat water). Ze werd gevraagd op de weegschaal plaats te nemen. Ze stapte erop en durfde niet naar de teller te kijken. Het enige waar ze aan dacht was: "Oh jee. Ik ben niet zwaar genoeg. Wat nu?". Als het resultaat inderdaad te weinig zou zijn, zou ze over een paar maanden het hele circus opnieuw door moeten, en ze wist eigenlijk niet of ze dat nou wel op zou kunnen brengen. Er was erg veel moed voor nodig om tot punt te komen, of dat een tweede keer zou lukken betwijfelde ze.
"Ok," zei de vrouw van RA-Medical. "Je zit nu op een BMI van net boven de 40. Geen probleem dus."
Kun je je de opluchting voorstellen?
Er werd verbinding gemaakt met arts (via MSN Messenger, waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?). Het was een erg aardige man, hoewel het Belgische accent misschien ook van invloed op dat oordeel was: het Belgisch klinkt zo leuk!
De arts vertelde over de procedure, zei dat het voor hem een erg eenvoudige ingreep was en zei dat de nazorg heel erg belangrijk zou zijn. Dat wist Diana al, maar het is goed om te horen dat de arts er vertrouwen in heeft mits ze het natraject maar gaat volgen. Dat stond al op de planning dus dat is geen probleem.
Er was een nogal luchtig moment. Op een gegeven moment zei de arts dat hij niet kon zien dat Diana zoveel te zwaar was. Hij vroeg haar om even op te staan zodat hij haar beter kon bekijken. Dat deed ze, maar hij zag het nog niet. De vrouw van RA-Medical zei: "Maar het gewicht is goed over haar lichaam verdeeld, alles is goed in proportie." Leuk om te horen!
De arts ziet het zitten, hij verwacht geen enkel probleem, en Diana is waarschijnlijk over een maand of 3 aan de beurt. Dat duurt nog wel lang, dat was wel even een teleurstelling.
Aan de andere kant: Diana heeft nu 3 maanden de tijd om afscheid te nemen van haar huidige levensstijl.
Het is nu dus afwachten geblazen...
Nog even ter herinnering: Diana is net niet zwaar genoeg om voor de verzekering in aanmerking te komen. Daar is een BMI van 40 voor nodig, zij heeft 'slechts' 39.6. RA-Medical vertelde dat ze nog een keer gewogen zou worden als ze voor het tweede gesprek zou komen; het was aan Diana om nog 2 kilo aan te komen.
2 kilo. Klinkt niet al te veel. Iedereen die wel eens een dieet gedaan heeft, weet dat 2 kilo afvallen vele malen moeilijker is dan 2 kilo aankomen. Tenminste.... als je niet echt moet aankomen. Na een week van veel en vooral slecht eten was Diana ongeveer 0 kilo aangekomen. Dat is dus 2 te weinig. Nou is Diana erg inventief, dus vlak voor het gesprek heeft ze ongeveer 3 flesjes water (van een halve liter) gedronken: dat is anderhalve kilo en zou genoeg moeten zijn.
De intakes begonnen om 1 uur, maar Diana zou niet aan de beurt zijn voor 1.30 's middags. Dus zij kwam om 1.15 binnen en hoorde meteen van de mensen in de wachtkamer dat ze haar al zochten en dat nu de anderen eerst mochten: zij was pas na 2 uur aan de beurt. Foutje...
Dat uitstel deed niet veel goeds voor haar zenuwen. Zou ze zwaar genoeg zijn? Hoe zou het gesprek gaan? Wat gaat er verder gebeuren? Terwijl de minuten verliepen werd ze nerveuzer en nerveuzer.
Toen ze eindelijk naar binnen mocht was ze op van de zenuwen (en moest nodig naar het toilet vanwege al dat water). Ze werd gevraagd op de weegschaal plaats te nemen. Ze stapte erop en durfde niet naar de teller te kijken. Het enige waar ze aan dacht was: "Oh jee. Ik ben niet zwaar genoeg. Wat nu?". Als het resultaat inderdaad te weinig zou zijn, zou ze over een paar maanden het hele circus opnieuw door moeten, en ze wist eigenlijk niet of ze dat nou wel op zou kunnen brengen. Er was erg veel moed voor nodig om tot punt te komen, of dat een tweede keer zou lukken betwijfelde ze.
"Ok," zei de vrouw van RA-Medical. "Je zit nu op een BMI van net boven de 40. Geen probleem dus."
Kun je je de opluchting voorstellen?
Er werd verbinding gemaakt met arts (via MSN Messenger, waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?). Het was een erg aardige man, hoewel het Belgische accent misschien ook van invloed op dat oordeel was: het Belgisch klinkt zo leuk!
De arts vertelde over de procedure, zei dat het voor hem een erg eenvoudige ingreep was en zei dat de nazorg heel erg belangrijk zou zijn. Dat wist Diana al, maar het is goed om te horen dat de arts er vertrouwen in heeft mits ze het natraject maar gaat volgen. Dat stond al op de planning dus dat is geen probleem.
Er was een nogal luchtig moment. Op een gegeven moment zei de arts dat hij niet kon zien dat Diana zoveel te zwaar was. Hij vroeg haar om even op te staan zodat hij haar beter kon bekijken. Dat deed ze, maar hij zag het nog niet. De vrouw van RA-Medical zei: "Maar het gewicht is goed over haar lichaam verdeeld, alles is goed in proportie." Leuk om te horen!
De arts ziet het zitten, hij verwacht geen enkel probleem, en Diana is waarschijnlijk over een maand of 3 aan de beurt. Dat duurt nog wel lang, dat was wel even een teleurstelling.
Aan de andere kant: Diana heeft nu 3 maanden de tijd om afscheid te nemen van haar huidige levensstijl.
Het is nu dus afwachten geblazen...
Intake RA Medical
Gisteren, vrijdag 21 juli 2006 zijn we bij RA-Medical geweest. Zoals ik al schreef, is dit het bedrijf dat Diana zal begeleiden in het hele traject.
Gistermiddag was er een info/intake sessie in Beverwijk. We moesten daar om 1 uur zijn om te horen te krijgen wat de hele procedure nou precies inhoudt (voortraject, operatie en natraject).
RA-Medical zit dus in Beverwijk, op het industrieterrein. Onze eerste indruk was: "Wat is dit nou weer voor iets?" Ze zitten in een pand naast een bedrijf dat zich bezig houdt met geluidsproducties. Typisch een industrie terrein dus. Ik denk dat ik toch iets meer klinisch of ziekenhuis-achtigs had verwacht. Maar, zoals de engelsen zeggen "You can't judge a book by its cover" gold ook hier dat de eerste indruk bedriegelijk is. Binnen is het een keurig bedrijf met een hele professionele uitstraling.
Om 1 uur 's middags begon de presentatie. We kregen wat te horen over de onstaansgeschiedenis van het bedrijf, daarna over de procedure. We kregen uitleg over wat een maagband nu eigenlijk is, hoe het werkt, wat de complicaties kunnen zijn (en die zijn niet misselijk, maar gelukkig komen die maar heel weinig voor) en hoe de procedure is. Na deze uitleg kreeg iedereen (nou ja, er waren maar 4 potentiele klanten, waarvan er 1 al na de introductie weg ging) twee individueel gesprekken. De eerste was om alle medische gegevens te verzamelen (gewicht, lengte, bloeddruk, medische geschiedenis, verzekeringsgegevens enzovoorts). Daarna hadden we een gesprek met een dieetist.
Het eerste gesprek was eigenlijk meer een invuloefening. We kwamen echter gelijk al in de 'problemen': de afgelopen week is Diana ziek geweest en is daardoor 2 kilo afgevallen. Hierdoor heeft ze nu een BMI van 39.6.... da's dus te weinig om voor vergoeding van de verzekeraar in aanmerking te komen. Diana kreeg dan ook het advies om voor volgende week die 2 kilo weer aan te komen. Ik denk dat dat een advies is dat ze niet al te vaak geven daar :-)
De operatie wordt uitgevoerd in Brugge. De wachtlijsten in Nederland zijn dusdanig lang dat dit een betere oplossing is. Voor de operatie moet Diana op intake bij de chirurg. Dus we moeten naar Brugge toe. Gelukkig is ook in de medische wereld de tijd niet stil blijven staan: de intake zal nu vanuit Beverwijk gebeuren, via een webcam. De wonderen zijn de wereld nog niet uit... Donderdag 27 juli, 's middags om half 2 zal dat gebeuren. Tja, Diana rijdt liever naar Beverwijk dan naar Brugge (voor de volledigheid: we wonen in Noord Holland).
Na de medische intake hadden we een gesprek met de dieetist. En hier werd het verschil tussen Diana en mij duidelijk: ik schrok erg van het verhaal over de gevolgen van de maagband (de mogelijke complicaties, het feit dat hij als het goed is voor altijd blijft zitten, nooit meer koolzuurhoudende dranken kunnen drinken, nooit meer biefstuk eten..). Diana echter wist het meeste al dus voor haar was dat oud nieuws. Echter, bij de dieetist werd het voor Diana moeilijker. Doel van het gesprek was in kaart te brengen wat haar eetpatronen waren. Ik moet zeggen: Diana was ontzettend open en eerlijk. Zo bekende ze onder andere dat ze af en toe 'stiekem' at: als ik de hond uitlaat duikt ze de kast in om wat te pakken. Maar om je hele eetpatroon zo op het scherm te zien staan was toch erg confronterend voor haar; ze had het er erg moeilijk mee.
Dat was voor het punt waarop ik me realiseerde dat niet alleen Diana hier patient (in de ruimste zin van het woord) is, maar onze dochter en ik ook. Na de operatie zal haar eetpatroon grondig moeten veranderen. En aangezien wij allemaal onder een dak wonen zal dat ook voor ons gelden.
Door mijn werk eten we vaak op onregelmatige tijden. Het gebeurt vaak (een paar keer per week) dat we pas om 8 uur of half 9 eten, en dan meestal met een bord op schoot op de bank. Dat zal niet meer kunnen na de operatie. Ook ben ik zelf een enorme gezelligheidseter: ik mag graag wat lekkers bij de koffie hebben, en 's avonds komt er meestal wel wat te snacken op tafel. Ik geniet daarvan, maar ook dat zal moeten gaan veranderen na de operatie. Theoretisch hoeft dat natuurlijk niet: ik kan gewoon doorgaan met mijn eetgewoontes. In de praktijk werkt dat niet zo: ten eerste zou dat niet eerlijk naar Diana zijn, ten tweede is het niet meer leuk om in je eentje een bak chips naar binnen te werken. Ik zal het wel gaan missen.
Goed. De intake is geweest, de afspraak (via het internet) met de chirurg is gemaakt, dus het afwachten is op komende donderdag.
Gistermiddag was er een info/intake sessie in Beverwijk. We moesten daar om 1 uur zijn om te horen te krijgen wat de hele procedure nou precies inhoudt (voortraject, operatie en natraject).
RA-Medical zit dus in Beverwijk, op het industrieterrein. Onze eerste indruk was: "Wat is dit nou weer voor iets?" Ze zitten in een pand naast een bedrijf dat zich bezig houdt met geluidsproducties. Typisch een industrie terrein dus. Ik denk dat ik toch iets meer klinisch of ziekenhuis-achtigs had verwacht. Maar, zoals de engelsen zeggen "You can't judge a book by its cover" gold ook hier dat de eerste indruk bedriegelijk is. Binnen is het een keurig bedrijf met een hele professionele uitstraling.
Om 1 uur 's middags begon de presentatie. We kregen wat te horen over de onstaansgeschiedenis van het bedrijf, daarna over de procedure. We kregen uitleg over wat een maagband nu eigenlijk is, hoe het werkt, wat de complicaties kunnen zijn (en die zijn niet misselijk, maar gelukkig komen die maar heel weinig voor) en hoe de procedure is. Na deze uitleg kreeg iedereen (nou ja, er waren maar 4 potentiele klanten, waarvan er 1 al na de introductie weg ging) twee individueel gesprekken. De eerste was om alle medische gegevens te verzamelen (gewicht, lengte, bloeddruk, medische geschiedenis, verzekeringsgegevens enzovoorts). Daarna hadden we een gesprek met een dieetist.
Het eerste gesprek was eigenlijk meer een invuloefening. We kwamen echter gelijk al in de 'problemen': de afgelopen week is Diana ziek geweest en is daardoor 2 kilo afgevallen. Hierdoor heeft ze nu een BMI van 39.6.... da's dus te weinig om voor vergoeding van de verzekeraar in aanmerking te komen. Diana kreeg dan ook het advies om voor volgende week die 2 kilo weer aan te komen. Ik denk dat dat een advies is dat ze niet al te vaak geven daar :-)
De operatie wordt uitgevoerd in Brugge. De wachtlijsten in Nederland zijn dusdanig lang dat dit een betere oplossing is. Voor de operatie moet Diana op intake bij de chirurg. Dus we moeten naar Brugge toe. Gelukkig is ook in de medische wereld de tijd niet stil blijven staan: de intake zal nu vanuit Beverwijk gebeuren, via een webcam. De wonderen zijn de wereld nog niet uit... Donderdag 27 juli, 's middags om half 2 zal dat gebeuren. Tja, Diana rijdt liever naar Beverwijk dan naar Brugge (voor de volledigheid: we wonen in Noord Holland).
Na de medische intake hadden we een gesprek met de dieetist. En hier werd het verschil tussen Diana en mij duidelijk: ik schrok erg van het verhaal over de gevolgen van de maagband (de mogelijke complicaties, het feit dat hij als het goed is voor altijd blijft zitten, nooit meer koolzuurhoudende dranken kunnen drinken, nooit meer biefstuk eten..). Diana echter wist het meeste al dus voor haar was dat oud nieuws. Echter, bij de dieetist werd het voor Diana moeilijker. Doel van het gesprek was in kaart te brengen wat haar eetpatronen waren. Ik moet zeggen: Diana was ontzettend open en eerlijk. Zo bekende ze onder andere dat ze af en toe 'stiekem' at: als ik de hond uitlaat duikt ze de kast in om wat te pakken. Maar om je hele eetpatroon zo op het scherm te zien staan was toch erg confronterend voor haar; ze had het er erg moeilijk mee.
Dat was voor het punt waarop ik me realiseerde dat niet alleen Diana hier patient (in de ruimste zin van het woord) is, maar onze dochter en ik ook. Na de operatie zal haar eetpatroon grondig moeten veranderen. En aangezien wij allemaal onder een dak wonen zal dat ook voor ons gelden.
Door mijn werk eten we vaak op onregelmatige tijden. Het gebeurt vaak (een paar keer per week) dat we pas om 8 uur of half 9 eten, en dan meestal met een bord op schoot op de bank. Dat zal niet meer kunnen na de operatie. Ook ben ik zelf een enorme gezelligheidseter: ik mag graag wat lekkers bij de koffie hebben, en 's avonds komt er meestal wel wat te snacken op tafel. Ik geniet daarvan, maar ook dat zal moeten gaan veranderen na de operatie. Theoretisch hoeft dat natuurlijk niet: ik kan gewoon doorgaan met mijn eetgewoontes. In de praktijk werkt dat niet zo: ten eerste zou dat niet eerlijk naar Diana zijn, ten tweede is het niet meer leuk om in je eentje een bak chips naar binnen te werken. Ik zal het wel gaan missen.
Goed. De intake is geweest, de afspraak (via het internet) met de chirurg is gemaakt, dus het afwachten is op komende donderdag.
Wat achtergrond informatie
Diana kampt al jaren met overgewicht, al zo lang ze zich kan herinneren. Nou is voor veel mensen niet duidelijk wat overgewicht eigenlijk is. Ik zal proberen dat hier wat duidelijker te maken.
Het mag duidelijk zijn dat een getal in kilogrammen op zich niet zo veel betekent. Wat belangrijker is, is het verband tussen je gewicht, je geslacht (mannen zijn zwaarder dan vrouwen) en je lengte. Een man van 1.90 mag zwaarder zijn dan een vrouw van 1.60.
Om nou tot een iets objectiever oordeel te komen hanteren de artsen een getal, genaamd de Body Mass Index (kortweg BMI). Deze bereken je als volgt: je neemt je lengte (in meters), vermenigvuldig dat met zichzelf, en je gewicht deel je door het resultaat. Deze index is ooit bedacht door de Belgische statisticus Lambert Adolphe Jacques Quetelet (1796 - 1874). Vandaar dat de BMI index ook wel de Quetelet index genoemd werd.
Voorbeeld: ik ben zelf 1.79, ik weeg 76 kilogram. Mijn BMI is dus 76 / (1.79*1.79) = 23.7
Dat is een goed getal. Reken je eigen BMI eens uit, en kijk in onderstaande tabel waar jij terechtkomt.
Het mag duidelijk zijn dat een getal in kilogrammen op zich niet zo veel betekent. Wat belangrijker is, is het verband tussen je gewicht, je geslacht (mannen zijn zwaarder dan vrouwen) en je lengte. Een man van 1.90 mag zwaarder zijn dan een vrouw van 1.60.
Om nou tot een iets objectiever oordeel te komen hanteren de artsen een getal, genaamd de Body Mass Index (kortweg BMI). Deze bereken je als volgt: je neemt je lengte (in meters), vermenigvuldig dat met zichzelf, en je gewicht deel je door het resultaat. Deze index is ooit bedacht door de Belgische statisticus Lambert Adolphe Jacques Quetelet (1796 - 1874). Vandaar dat de BMI index ook wel de Quetelet index genoemd werd.
Voorbeeld: ik ben zelf 1.79, ik weeg 76 kilogram. Mijn BMI is dus 76 / (1.79*1.79) = 23.7
Dat is een goed getal. Reken je eigen BMI eens uit, en kijk in onderstaande tabel waar jij terechtkomt.
| BMI | Betekenis |
| <> | Ondergewicht |
| 18,5 - 25 | Een gezond gewicht |
| 25 - 30 | Overgewicht |
| 30 - 35 | Ernstig overgewicht (obesitas) |
| 35 - 40 | Ernstige obesitas |
| > 40 | Morbide (=ziekelijke) obesitas |
Ik val dus in de tweede categorie (nog net) en heb dus een gezond gewicht. Deze tabel is uiteraard maar een globale indicatie: zoals ik al zei speelt het geslacht ook een rol, en ook de leeftijd is belangrijk: als je ouder wordt, word je ook zwaarder zonder dat dat nadelige gevolgen hoeft te hebben.
Diana heeft een BMI van 40. Zij is dus duidelijk te zwaar. Nu is ze al jaren bezig met haar gewicht. Van alles heeft ze geprobeerd, alle soorten dieeten (al dan niet onder begeleiding van een dietist), bewegen, noem maar op. En het heeft resultaat gehad, maar helaas niet voor lang. Binnen de kortste tijd zaten alle moeizaam verloren kilo's er zo weer aan. Na jaren van worstelen heeft ze besloten dat ze een maagband wil. De huisarts is het met haar eens. Ook hij vindt dat een maagband een oplossing voor Diana is.
Wat is nou precies een maagband? Kort gezegd is het een manier om je maaginhoud te verkleinen zodat je niet meer zoveel kunt eten. Het resultaat ligt voor de hand: minder eten = afvallen. Dit is echter een beetje te kort door de bocht. Ik zal hier wat dieper op ingaan.
Een maagband (officieel: Swedish Adjustable Gastric Band, oftewel SAGB) is een bandje dat om de bovenkant van de maag geplaatst wordt. De maag wordt als het ware afgeknepen, waardoor het voor voedsel moeilijker wordt de maag te bereiken. Resultaat: je hebt veel sneller het gevoel dat je 'vol' zit na de maaltijd waardoor je dus minder gaat eten.
Zoals je in dit plaatje ziet, wordt op de plek (bij 1) net boven in de maag het bandje geplaatst. Nu noemen we het een band, maar eigenlijk is het een soort van ballon. Deze ballon bevat een zoutoplossing en kan worden bijgevuld of worden leeggehaald, zodat de afsluiting dichter of juist meer open is. Dat vullen / leeghalen gebeurt door de poort (4). Deze wordt onder de huid geplaatst en kan met een eenvoudige injectie gevuld worden. Daarvoor hoef je niet naar het ziekenhuis: de instantie de je begeleidt doet dat in een paar minuten voor je (nee, je kunt/mag het niet zelf doen). Hierdoor is het mogelijk om heel precies de opening naar je maag te reguleren.
Dit is een heel mooi systeem. De operatie is niet zo ingrijpend als andere oplossingen (maagverkleining, ballon inbrengen, enzovoorts) want er hoeft niet te worden gesneden in de maag, slokdarm of darmen. Iets wat bij andere ingrepen wel moet. De chirurg maakt een paar kleine gaatjes in de buik waarna hij via die openingen de band plaatst. Het is en blijft een chirurgische ingreep, met alle risico's van dien, maar de patient mag meestal al de volgende dag weer naar huis.
Dus: je kunt niet meer zo veel eten als voor de plaatsing, en als het goed is val je af (realistisch is gemiddeld 28 kilo per jaar). Er zijn dan ook mensen die dit laten doen, door een arts in het buitenland te bellen, zich laten opereren en dan merken dat het niet het gevolg heeft dat ze graag zouden zien.
Het belangrijkste van afvallen is namelijk dat je je leef- en eetpatroon aanpast. En daar heb je begeleiding bij nodig. De maagband is een eerste stap die je helpt met afvallen; het belangrijkste is de begeleiding daarna die er voor zorgt dat je ook goed gaat eten. Immers: waarom ben je in eerste instantie zo zwaar geworden? Die oorzaak moet worden aangepakt, de maagband is niet meer dan een (erg goed!) hulpmiddel.
Diana werd door haar huisarts doorverwezen naar RA-Medical. Er zijn andere organisaties die je kunnen begeleiden, zoals de Obesitas Kliniek, en vele andere.
RA-Medical bemiddelt voor ons met de chirurg en verzorgt het natraject. Ze krijgt hulp van een dietist, psychische begeleiding en zij regelen ook het bijvullen of leeghalen van het bandje.
Op die manier hopen we het gevecht met het overgewicht te winnen.
Even voorstellen
Mijn naam is Dennis. Ik ben een man, 35 jaar oud, getrouwd met Diana en we hebben een dochtertje van 3.Mijn vrouw is te zwaar. Dat is niet mijn oordeel, dat is het oordeel van haarzelf, haar huisarts en van alle experts op het gebied van obesitas. Om Diana te helpen van het overgewicht af te komen hebben we besloten een maagband te laten plaatsen.
Deze ingreep betekent nogal wat voor haar. Mensen die die ingreep ondergaan merken dat hun leven ingrijpend veranderd. Waar veel mensen echter niet bij stil staan, is dat het ook veel invloed heeft op mensen om de patient heen. Er zijn veel sites, blogs en MSN groepen voor de personen zelf, maar er is weinig aandacht voor de omgeving van die mensen.
In deze blog vertel ik over wat we allemaal meemaken. Niet alleen vanuit het standpunt van Diana, maar ook gezien vanuit onze dochter en van mij, de partner.Ik hoop op deze manier een beetje steun te verlenen aan iedereen die in een vergelijkbare situatie zit.
Even voor de duidelijkheid: alles wat hier staat of komt te staan, is mijn belevening van het hele gebeuren. Diana heeft haar eigen beleving en hoewel ik wel zal vertellen over hoe of wat zij er van vindt, kan ik niet voor haar spreken. Uiteraard weet ze wel van wat ik schrijf, maar nogmaals: het zijn mijn gedachten. Ik neem dan ook alle verantwoordelijkheid voor wat ik schrijf.
Mocht je commentaar, vragen en/of opmerkingen hebben, aarzel dan niet om ze te plaatsen bij het commentaar in deze blog! Daar gaat het immers om: door je ervaring, gedachten en gevoelens te delen helpen we elkaar door een moeilijke periode heen!
Deze ingreep betekent nogal wat voor haar. Mensen die die ingreep ondergaan merken dat hun leven ingrijpend veranderd. Waar veel mensen echter niet bij stil staan, is dat het ook veel invloed heeft op mensen om de patient heen. Er zijn veel sites, blogs en MSN groepen voor de personen zelf, maar er is weinig aandacht voor de omgeving van die mensen.
In deze blog vertel ik over wat we allemaal meemaken. Niet alleen vanuit het standpunt van Diana, maar ook gezien vanuit onze dochter en van mij, de partner.Ik hoop op deze manier een beetje steun te verlenen aan iedereen die in een vergelijkbare situatie zit.
Even voor de duidelijkheid: alles wat hier staat of komt te staan, is mijn belevening van het hele gebeuren. Diana heeft haar eigen beleving en hoewel ik wel zal vertellen over hoe of wat zij er van vindt, kan ik niet voor haar spreken. Uiteraard weet ze wel van wat ik schrijf, maar nogmaals: het zijn mijn gedachten. Ik neem dan ook alle verantwoordelijkheid voor wat ik schrijf.
Mocht je commentaar, vragen en/of opmerkingen hebben, aarzel dan niet om ze te plaatsen bij het commentaar in deze blog! Daar gaat het immers om: door je ervaring, gedachten en gevoelens te delen helpen we elkaar door een moeilijke periode heen!
Abonneren op:
Posts (Atom)