De operatie (I)

Zoals beloofd, een uitgebreide post over onze belevenissen in Brugge.

Zondag ochtend begonnen we met onze dochter naar mijn schoonouders te brengen. Zij zou een paar dagen gaan logeren, uiteraard kon ze niet mee naar Brugge.

Zondag middag vertrokken we rond 2 uur op weg naar Brugge. We waren allebei enigzins gespannen; het is immers niets zomaar een tripje. We hadden eerst het idee om vroeg te vertrekken om daarna rustig Brugge te gaan bekijken. Een beetje de toerist uithangen dus. Later bedachten we ons: we waren niet echt in de stemming. Het is immers niet een gewoon uitje: de volgende dag zou Diana onder het mes gaan.

Eenmaal in Brugge moesten we eerst het hotel vinden. Dat ging gelukkig erg makkelijk, met dank aan de firma Tomtom :-) We checkten in in het hotel, waarbij we een hele lijst met tips kregen: we moesten absoluut dit bekijken, daarheen gaan en hier rondkijken. De dame was zo vriendelijk dat we het niet over ons hart konden verkrijgen om haar te vertellen dat daar niets van terecht zou komen: we waren hier niet om de plaatselijk historie te bewonderen. We hoorden haar maar aan en lieten het daar bij.

Na het inchecken zijn we weer in de auto gestapt. Ik wilde graag naar het ziekenhuis rijden. Ik wilde weten waar het precies was en hoe het er uit zag. Dat moet ik even uitleggen: om de een of andere reden hadden we allebei een apart beeld van een Belgisch ziekenhuis. Het moest wel een ziekenhuis zijn zoals je die in de films uit de jaren 50 ziet. Met nonnetjes als verplegers, je kent het wel. Afgezien van dat rare idee wilde ik graag weten hoe ik de volgende ochtend moest rijden. Ik zou wel gespannen zijn en als je dan ook nog moet zoeken naar de juiste plek wordt het helemaal zo'n drama. Gelukkig lag het ziekenhuis redelijk in de buurt en tja... het was gewoon een modern, groot en voor professioneel aandoent ziekenhuis. Dat was wel een opluchting!

Daarna zijn we naar een restaurantje gegaan om eens lekker te eten. We voelden allebei dat dit een soort 'galgenmaal' zou zijn. Hierna zou Diana immers nooit meer zo lekker en vooral uitgebreid gaan eten. Raar idee, maar ja, het was nou eenmaal niet anders.

We zijn op tijd naar het hotel gegaan en konden wonder boven wonder in slaap komen, ondanks alle zenuwen. De wekker stond al vroeg, en we hebben allebei een redelijke nacht gehad.

Een voordeel: we hoefden niet op tijd ons bed uit om te ontbijten. Diana mocht niets eten en ik zou toch geen hap door mijn keel krijgen.

In de instructies die we hadden gehad stond dat Diana zich om half 8 moest melden. We waren om 10 over 7 in het ziekenhuis, dus ruim op tijd. Alleen.... je moest je eerst melden bij de receptie. We moesten een nummertje trekken, we hadden nummer 63. Toen we binnen waren, waren ze bezig met nummer 32. En het ging niet snel... Om 8.40 waren we aan de beurt. Nou ja, een probleem zou dat niet worden: Diana had gehoord dat ze pas in het begin van de middag geholpen zou worden.

We werden gestuurd naar de 11e etage van het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen moesten we plaatsnemen in een kleine wachtruimte, samen met nog een paar Nederlanders. Na 5 minuten echter konden we al achter de zuster (nee, geen non) aanlopen naar kamer 1155. Diana kreeg een hemd die ze aan moest trekken, en moest mee met de zuster. Ze werd gewogen en de omtrek van haar been werd opgemeten. Dat was nodig om haar de juiste steunkousen te geven. Die zijn bedoelt om trombose tegen te gaan. Ik moet zeggen, ze stonden haar erg schattig (niet dus).

Het ging allemaal erg snel en om 5 voor negen lag Diana in haar mooie hemd (en verder niets, behalve de kousen) op haar bed. Er kwam nog een nieuwe verpleegster binnen. "Ik kom u halen voor de operatie" meldde ze doodleuk. We schrokken allebei: ze zou toch pas in het begin van de middag geholpen worden? Niet dus: ik moest helpen met het bed duwen en we brachten Diana (inclusief bed) naar de operatie kamer. Vlak voor de operatiekamer moest ik Diana achterlaten. Wel vreemd: ik wilde natuurlijk zo lang mogelijk bij haar blijven maar ik had ook niet echt behoefte om de operatiekamer te zien. Ik had ook niet verwacht dat ik daar bij mocht zijn, trouwens...

De zuster zei tegen mij dat Diana met 3 1/2 tot 4 uur later weer terug moet zijn. Ze duwde Diana een ruimte in, deed de deur dicht en liep met mij terug naar de afdeling. Ik vroeg haar of ik haar goed verstaan had: 4 uur? De operatie duurt toch niet zo lang? Ze legde mij uit dat de operatie hooguit een half uur zou duren, maar er moest nog wat voorbereid worden, dan de operatie, dan het uitslapen... al met al zou het dus 4 uur duren.

Het lange wachten begon....