RA Medical en de chirurg

Zoals ik al schreef krijgt Diana een intakegesprek met de chirurg. Om nou te voorkomen dat we daar helemaal voor naar Belgie moeten rijden, doen ze dat met de webcam. Diana kan dan naar Beverwijk gaan en daar hebben ze dan de verbinding.

Nog even ter herinnering: Diana is net niet zwaar genoeg om voor de verzekering in aanmerking te komen. Daar is een BMI van 40 voor nodig, zij heeft 'slechts' 39.6. RA-Medical vertelde dat ze nog een keer gewogen zou worden als ze voor het tweede gesprek zou komen; het was aan Diana om nog 2 kilo aan te komen.

2 kilo. Klinkt niet al te veel. Iedereen die wel eens een dieet gedaan heeft, weet dat 2 kilo afvallen vele malen moeilijker is dan 2 kilo aankomen. Tenminste.... als je niet echt moet aankomen. Na een week van veel en vooral slecht eten was Diana ongeveer 0 kilo aangekomen. Dat is dus 2 te weinig. Nou is Diana erg inventief, dus vlak voor het gesprek heeft ze ongeveer 3 flesjes water (van een halve liter) gedronken: dat is anderhalve kilo en zou genoeg moeten zijn.

De intakes begonnen om 1 uur, maar Diana zou niet aan de beurt zijn voor 1.30 's middags. Dus zij kwam om 1.15 binnen en hoorde meteen van de mensen in de wachtkamer dat ze haar al zochten en dat nu de anderen eerst mochten: zij was pas na 2 uur aan de beurt. Foutje...
Dat uitstel deed niet veel goeds voor haar zenuwen. Zou ze zwaar genoeg zijn? Hoe zou het gesprek gaan? Wat gaat er verder gebeuren? Terwijl de minuten verliepen werd ze nerveuzer en nerveuzer.

Toen ze eindelijk naar binnen mocht was ze op van de zenuwen (en moest nodig naar het toilet vanwege al dat water). Ze werd gevraagd op de weegschaal plaats te nemen. Ze stapte erop en durfde niet naar de teller te kijken. Het enige waar ze aan dacht was: "Oh jee. Ik ben niet zwaar genoeg. Wat nu?". Als het resultaat inderdaad te weinig zou zijn, zou ze over een paar maanden het hele circus opnieuw door moeten, en ze wist eigenlijk niet of ze dat nou wel op zou kunnen brengen. Er was erg veel moed voor nodig om tot punt te komen, of dat een tweede keer zou lukken betwijfelde ze.

"Ok," zei de vrouw van RA-Medical. "Je zit nu op een BMI van net boven de 40. Geen probleem dus."

Kun je je de opluchting voorstellen?

Er werd verbinding gemaakt met arts (via MSN Messenger, waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?). Het was een erg aardige man, hoewel het Belgische accent misschien ook van invloed op dat oordeel was: het Belgisch klinkt zo leuk!

De arts vertelde over de procedure, zei dat het voor hem een erg eenvoudige ingreep was en zei dat de nazorg heel erg belangrijk zou zijn. Dat wist Diana al, maar het is goed om te horen dat de arts er vertrouwen in heeft mits ze het natraject maar gaat volgen. Dat stond al op de planning dus dat is geen probleem.

Er was een nogal luchtig moment. Op een gegeven moment zei de arts dat hij niet kon zien dat Diana zoveel te zwaar was. Hij vroeg haar om even op te staan zodat hij haar beter kon bekijken. Dat deed ze, maar hij zag het nog niet. De vrouw van RA-Medical zei: "Maar het gewicht is goed over haar lichaam verdeeld, alles is goed in proportie." Leuk om te horen!
De arts ziet het zitten, hij verwacht geen enkel probleem, en Diana is waarschijnlijk over een maand of 3 aan de beurt. Dat duurt nog wel lang, dat was wel even een teleurstelling.
Aan de andere kant: Diana heeft nu 3 maanden de tijd om afscheid te nemen van haar huidige levensstijl.

Het is nu dus afwachten geblazen...