De operatie (III)

De rest van de dag bestond uit naast Diana zitten, naar het restaurant gaan als ze sliep, in slaap vallen naast het bed van Diana en bij haar zijn. Ze had niet veel last, afgezien van een erg droge mond. Tja, ze mocht niets drinken. Het enige wat ze had was een spuitbus met Evian. Als ik zeg spuitbus, moet je denken aan een soort van deodorant bus. De bedoeling daarvan was dat je daarmee je gezicht vochtig kon maken, maar als je in je mond spoot kreeg je toch iets vocht binnen. Het was behelpen, maar je moet toch iets.

Om een uur of 2 heb ik de familie ingelicht en iedereen verteld dat het goed gegaan was. We waren erg enthousiast: ze had geen pijn, geen last van het gas (ze spuiten gas in je buikholte om de boel enigzins op te blazen zodat ze er beter bij kunnen. Dat gas blijft voor een deel in je lichaam achter en verspreidt zich over je lichaam voordat het het lichaam verlaat, dat kan behoorlijk pijn doen). Het ging allemaal erg voorspoedig. Tja, ze had ook nogal wat pijnstillers gehad dus dat kan er ook iets mee te maken gehad hebben. Daar stonden we echter niet bij stil.

We hebben gevraagd wanneer Diana ontslagen zou worden. Tja, dat hing van de dokter af. Die moest haar eerst bekijken. Dat kon 's ochtends vroeg zijn, maar dat kon ook pas aan het eind van de middag zijn. Er was met geen mogelijkheid achter te komen wat de agenda van de arts was. Vervelend, maar er kon niets aan veranderd worden.

's Avonds om 10 over 8 ben ik terug gegaan naar het hotel. Ik ben even wat gaan eten in de stad maar lag om half 10 in mijn bed. Ik was doodop.

Dinsdag ochtend ben ik om 8 uur opgestaan, ben even wezen ontbijten (wat me wonderbaarlijk goed smaakte) en ben op mijn gemak naar het ziekenhuis gegaan. Ik had een paar boeken mee, ben in het restaurant gaan zitten en heb een SMSje naar Diana gestuurd met de tekst "Ik ben geinstalleerd". Ja, ik weet het: in het ziekenhuis mag je je telefoon niet gebruiken maar de deskundigen zijn er niet over uit of dat nou onzin is of niet, dus ik vond dat zij haar telefoon heel af en toe mocht gebruiken. Zeker daar ze verder geen telefoon op de kamer had vond ik het belangrijk dat ze in geval van nood mij kon bereiken.

Ik kocht een kop koffie, dronk die op en kreeg antwoord van Diana: "Kom maar boven. Ik mag naar huis." Oh. Da's sneller dan verwacht!

De arts was die ochtend al heel vroeg geweest, maar toen moest ze nog op de dieetist wachten. Gelukkig was die ook vrij snel langs geweest zodat Diana kon gaan. Ik SMStje terug naar Diana "Yes!", en ben naar boven gegaan.

Ze zag er moe maar verder goed uit. Op mijn vraag "Hoe voel je je?" antwoorde ze: "Toen ik nog in bed lag ging het prima, maar nu ik er uit ben valt het toch tegen." We hebben haar spullen gepakt, zijn naar de auto gegaan en vertrokken om kwart voor 11 's ochtends het ziekenhuis: op weg naar huis!

Diana had het advies gehad om ieder uur even uit de auto te gaan en een rondje om de auto te gaan lopen; dat zou goed werken tegen trombose. Dat hebben we dan ook gedaan. Eenmaal in Nederland zijn we gestopt om even wat te drinken. Nou ja, ik was helemaal bibberig van de honger en ik moest nog een stuk rijden, dus ik heb even een broodje gekocht. Diana had een kop koffie maar die smaakte haar niet.

Ze voelde zich er zwak, maar gelukkig had ze niet echt veel pijn. Een beetje maar, iets meer dan gisteren.

Na een lange rit kwamen we om 3 uur 's middags eindelijk thuis. We waren allebei erg blij om thuis te zijn.

Diana is op bed gaan liggen terwijl ik de hond en onze dochter op ging halen. De tweede dag zat er op.