De operatie (II)

Het wachten was begonnen. Ik ben naar de kamer terug gegaan om mijn jas te halen en liep naar buiten. Daar heb ik eerst even wat mensen gebeld om te zeggen dat het begonnen was. Daarna liep ik naar het boekwinkeltje, kocht een tijdschrift en een boek en vertrok richting restaurant.

Nou moet ik even een ding zeggen: ze waren het ziekenhuis behoorlijk aan het verbouwen. Alle bordjes met richtingen waren afgeplakt. Als je naar de cafetaria wilde, moest je eerst langs de registratie balie, dan met lift naar de eerste etage, langs verschillende afdelingen lopen en dan kwam je waar je zijn moest. Als je niet eerst naar de balies ging maar direct naar de liften bij de ingang, kwam je ook wel op de eerste verdieping, maar dan liep je vast: je moest dan naar de eerste verdieping, dan met de trap naar de tweede, rechtdoor steken naar een ander trappenhuis (niet naar de lift, want vanaf daar ging die alleen omhoog), en met de trap naar beneden.

Het hoofdrestaurant lag achter in het ziekenhuis. Dat was makkelijk te vinden, als je je maar niet liet afleiden door het feit dat je eerst door een soort van bouwput moest lopen (er werd verbouwd, weet je nog?) en gewoon doorliep. Daarna kwam je in een ultra modern restaurant terecht. Een voordeel: niemand kon het vinden dus het was erg rustig. Je begrijpt dat ik in deze twee dagen heel wat van het ziekenhuis heb gezien. Ach, ik had toch niets anders te doen.

Seconden leken minuten, minuten leken uren, en de uren duurden eeuwen. Eindelijk was het half 12. Dat was de tijd die ik in gedachten had om terug naar de kamer te gaan. Na veel trappen, liften en omlopen kwam ik om 5 over half 12 op kamer 1155 terecht. Diana was er nog niet, maar wel een verpleegster die me vertelde dat ik hier niets te zoeken had. Ik moest vertrekken. Overigens: de bezoektijden in dit ziekenhuis waren van 14.00 tot 20.00. Best ruim dus.

Ik ben op een bankje net buiten de afdeling gaan zitten, tot ik door de deur een bed voorbij zag komen. Dat zou Diana zijn! Ik ben weer naar binnen gegaan en zag het bed kamer 1153 binnen gaan. Mmmmm... Dat was Diana dus niet. Ik ben even doorgelopen en keek door een kiertje kamer 1155 binnen. En daar lag ze. Ze was dus binnen gekomen zonder dat ik het gezien heb. Nou ja, maakt niet uit. Ik had graag op de kamer geweest als ze binnen kwam, maar veel meer dan 10 minuten kan er niet tussen gezeten hebben.

Ze was erg moe, had geen pijn en was blij dat het achter de rug was. Het was gebeurdt! Mijn vrouw heeft een maagband!