Het is nu dinsdagnacht.... nou nee, officieel is het woensdag ochtend, het is al na 12en. Ik ben moe. We hebben een zeer enerverende paar dagen achter de rug.
Ik hou het kort, een langer verslag volgt (als ik weer weet hoe ik ook al weer heet en wie ik ben en zo, met andere woorden: als ik uitgeslapen ben).
De korte versie is in ieder geval dit: maandag ochtend om 9 uur heb ik Diana naar de operatie kamer gereden, ze kwam om half 1 's middags terug op haar kamer. Ze voelde zich goed, heeft daarna het grootste deel van de middag geslapen. 's Nachts kon ze uiteraard niet meer slapen maar ja, dat hoort er bij.
Dinsdag ochtend kreeg ze van de arts te horen dat ze naar huis mocht, met als gevolg dat we om kwart voor 11 's ochtends weer richting Nederland gingen. Een lange, lange autorit later waren we thuis. Diana heeft nu wel last van pijn. Dat had ze ook wel verwacht maar het blijft vervelend.
Ik heb ondertussen de full time zorg voor onze dochter op me genomen. En uiteraard klus ik bij als verpleger :) Vind ik helemaal niet erg; ik ben ontzettend trots op mijn vriendinnetje!
Details volgen, maar als ik de samenvatting mag samenvatting: het is gebeurd en het gaat goed!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten